ლინგვისტუსის ბლოგი

სიტყვები, ენები, ისტორიები, წიგნები, შეკითხვები და სხვ.

წარსულის აჩრდილი

with 18 comments

ერთი თვეც არ არის, რაც ეს ბლოგი არსებობს და უკვე მსაყვედურობენ, საკუთარს და პირადს რატომ არაფერს დებო, ბლოგის “მუღამი” ხომ პირადულის გამომზეურებააო, ჰოდა ჩემს “ერთგულ მკითხველებს” ვუსრულებ თხოვნას და ვთავაზობ წერილს, რომლის არსებობა მეც არ მახსოვდა. დღეს ჩემი ერთი მეგობარი (დაკონკრეტების გარეშე, წერილში მას incognito ერქმევა) მეუბნება, მოიცა ნახე რა ვიპოვეო და მიკოპირებს წერილს, რომელიც 8 წლის წინ, 2000 წლის 2 ნოემბერს დამიწერია (?!)… თურმე რა სენტიმენტალური ვყოფილვარ ბავშვობაში :D

ერთი სიტყვით, მაშ ასე, შეეგებეთ აჩრდილს წარსულიდან:

გამარჯობა incognito კვლავ!

ახლა დილის 6 საათია და ვზივარ ჩემს ოთახში, ჩემს კომპიუტერთან… სიმართლე რომ ითქვას, არც ვიცი რა დავწერო და ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს ანა ფრანკი ვიყო და ჩემს გამოგონილ მეგობარს, კიწის ვწერდე მორიგ წერილს. მაგრამ ის ფაქტი, რომ შენ იქ სადღაც, რამდენიმე ათეული კილომეტრის მოშორებით არსებობ, მე მაძლევს იმ მხნეობას, რომელიც ამ წერილის ბოლომდე დაწერაში დამეხმარება. აქ ჩვეულებრივი სიტუაცია თამაშდება: ღამეა, ყველას ძინავს და მელოდებიან წიგნები ჩემი წიგნის კარადებიდან… მაგრამ მე ვგრძნობ, რომ ისინი გაოგნებულები უმზერენ ჩემს ქმედებას და ვერ გაუგიათ თუ რატომ ვწერ ამ წერილს. რადგან წიგნებს შევეხე მოკლედ მათ შესახებ: ეს ოთახი სპეციალურად მე ამოვირჩიე ჩემთვის, აქ კომპიუტერის, საწოლის და წიგნების მეტი არაფერი არ არის… მამაჩემი აღმოსავლეთმცოდნე-ფილოლოგია და ლიტერატურაც ძირითადათ მხატვრულია… მაგრამ ამ მსოფლიო ლიტერატურაში ეულად იმზირებიან ბირთვული ფიზიკისა და მათემატიკური ანალიზის წიგნები და ელიან თუ როდის მოვა გამოცდების ჟამი, რომ არჩევანი მათზე შევაჩერო. ყოველ ღამე, როცა აქ შემოვდივარ თავი დიდი ჰარამხანის ბატონ-პატრონი მგონია, სადაც ასეულობით მხევალი-წიგნი ცხოვრობს… და ყოველ ღამით, წიგნები იმის მოლოდინში არიან თუ რომელს აირჩევს მათი მბრძანებელი… მაგრამ ეს სამყარო ამ ბოლო დროს რატომღაც აღარ მიზიდავს. აღარ მიზიდავს რომანებში გაქვავებული ცხოვრება და ისეთი სურვილი მაქვს, რომ ჩემი ცხოვრების დიდი წიგნი კარგად და დაკვირვებით წავიკითხო, მიუხედავად იმისა რომ მე ჯერ-ჯერობით, ალბათ, ამ წიგნის შესავალიც არ წამიკითხავს…

თავში ათასი აზრი მიტრიალებს და არ ვიცი რომელი დავაფიქსირო ამ ვირტუალურ ფურცელზე. თითოეული აზრი მთხოვს, მეხვეწება – წამიყვანეო, დამეუფლეო, როგორც მეძავები ეხვეწებიან პანელზე გამვლელებს… მაგრამ მე ამ წერილის ბოლომდე არცერთი მეძავი-აზრის ერთგული არ ვიქნები – ამას წარბებშეჭმუხნით ვამბობ…

ჩემს ცხოვრებაში ფურცელზე წერილი არ დამიწერია და, ალბათ, ვერც დავწერ… რატომ არ ვიცი, მაგრამ აქ – კომპიუტერის კლავიშებზე ჩემი თითები ისე ცეკვავს, როგორც ესმერალდას თხა – პარიზის ქუჩებში. ამ ყველაფერში დამნაშავე კი ალბათ კომპლექსებია. რამდენჯერაც დავაპირე დაჯდომა და ჩემი აზრების ფურცელზე დაფიქსირება, იმდენჯერ რაღაც-რაღაც კომპლექსებმა იჩინეს თავი… აქ კი, მშვიდად ვარ, ხელის ერთი მოძრაობა და ყველაფერი განადგურებული იქნება, მას შემდეგ, როცა წერილი შენს მეილ–ბოქსში მოხვდება.

ახლა რატომღაც ერთი ბუდისტი ღვთისმეტყველის, ჩჟუანცზის, სიტყვები მახსენდება – “როცა კურდღლის დაჭერა უნდათ ხაფანგს აგებენ, კურდღლის დაჭერის შემდეგ კი ხაფანგის არსებობა არავის ახსოვს… როცა აზრის გადაცემა უნდათ სიტყვებს მიმართავენ, როცა აზრი გაგებულია – სიტყვები ყველას ავიწყდება. მე კი დიდი სურვილი მაქვს, რომ ვიპოვო ადამიანი ვისთანაც სიტყვების გარეშე ვისაუბრებდი”. მე ვცდილობ ახლა შენამდე რაღაც აზრის მოწოდებას, ამ სიტყვების აბდაუბდით, მაგრამ ზუსტად არც მაქვს განსაზღვრული რა აზრია ეს… ალბათ, მე ამ სიტყვებით შენთვის იმის თქმა მინდა, რომ შენთან მსგავსი კონტაქტის დამყარება მსურს სიტყვების გარეშე, რომელზედაც ჩჟუანცზი საუბრობდა. არადა, ეს ჩემი სიტყვები რაღაც ნაბოდვარს ჰგავს, მაგრამ უნდა ავღნიშნო ის ფაქტი, რომ შენს ნაწერებს, რომლებიც ჩემი კომპიუტერის მონიტორზე ისახებიან ხოლმე, საკმაო დადებითი მუხტი მოაქვთ ჩემამდე და ასე მგონია, რომ შენ ჩემში ნაწილ-ნაწილ შემოდიხარ ხოლმე. ანუ შენ სიტყვების გარეშე, მანძილზე მოგაქვს რაღაც სხვა ინფორმაცია, რომელსაც ჩემს არსებაში ვგრძნობ მიღების შემდეგ. ეს ფაქტი ახლა ჩემს მეგობრებს რომ ვუთხრა, სიცილით მოკვდებიან და იტყვიან – ვახო, რომელსაც ამ ცხოვრებაში არაფერი არამატერიალურის და არამეცნიერულის არ სჯერა – გადაირიაო… ჰო მე მაგარი ნიჰილისტის სახელი მაქვს… არადა მე სხვანაირი ვარ და ისინი ბოლომდე არ მიცნობენ… ქვეცნობიერად მეც მიყვარს ვარსკვლავების ყურება. ადრე ამას იმიტომ ვაკეთებდი, რომ თითოეული, წიგნში ამოკითხული თანავარსკვლავედი მეპოვა ცაზე… მერე თანავარსკვლავედები რომ მორჩა, თანავარსკვლავედების შემდგენელ ვარსკვლავებზე გადავედი და ამის ინტერესიც რომ დამეკარგა მაინც ვიყურები ზეცაში… მეთვითონაც არ ვიცი რატომ – ალბათ, პატარა უფლისწულის ასტეროიდს ვეძებ.

ახლა კიდევ ერთი ფაქტი გამახსენდა… ონორე დე ბალზაკი და ევალინა ჰანსკა 11 წლის განმავლობაში სწერდნენ ერთმანეთს წერილებს. წერდნენ ისე, რომ ერთმანეთი ნანახი არ ჰყავდათ. ახლა ჩემი თავი ბალზაკი მგონია, რომელიც ისვენებს “შაგრენის ტყავის” წერისგან და მორიგ წერილს სწერს თავის გამოგონებულ მეგობარს – ევალინა ჰანსკას, იგივე შენ. თან იმ დროს ი–მეილი არ ჰქონდათ და წერილი საფრანგეთიდან უკრაინაში რამდენიმე კვირაში ჩადიოდა… მაგრამ, მიუხედავად ამისა, ისინი წერდნენ ერთმანეთს წერილებს და უზიარებდნენ ნააზრევს… ამიტომაც, სანამ ი–მეილი არსებობს, მე მოგწერ შენ წერილებს, ყოველ შემთხვევაში ამისი იმედი მაქვს… მე მოგწერ შენ წერილებს, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ აღმოჩნდება, რომ შენ არ არსებობ და მე შენ გამოგიგონე…. არა უშავს… შეიძლება ამით მსოფლიო ლიტერატურას ახალი შედევრი შეემატოს (იდეაში), თუ არ წავშალე დაგროვილი წერილები ჩემს კომპში….
ამ წერილის წერას საკმაო ხანი მოვანდომე და ძალიან მეძინება… ხვალ ახალი გიჟური დღე მეწყება, ახალი შთაბეჭდილებებით და ახალი იმედგაცრუებებით. მაგრამ მე მაინც მშვიდად ვარ, რადგან შენ ამ წერილს წაიკითხავ და გაიგებ, თუ რას განვიცდი მე ამ მომენტში…

აბა, ჰე

2 ნოემბერი 2000 წელი, დილის 6 საათი

ყველაზე საინტერესო კი ის არის, რომ ეს წერილი არ მახსოვს. არადა სტილი ჩემია, ფაქტებიც და, მოკლედ ყველაფერი, რაც აღწერილია, ჩემს მიერაა დაწერილი, სხვა ვერ დაწერდა გამორიცხულია… ჰოდა, მომკალით და არ მახსოვს, რატომ და როგორ და საერთოდ მაგრად ვიხალისე…

მე ვამტკიცებ, რომ ეს წერილი თემფლეითად მქონდა დაწერილი და ყველას ვუგზავნიდი, ვისთვისაც მსურდა მომეჩვენებინა, რომ აი, რა “ჭკვიანი” ვარ მეთქი… ჰოდა, აი ახლა გამოჩნდება თემპლეითია თუ არა, იქნებ სხვა მეილ–ბოქსებშიც დევს ეს წერილი, ვინ იცის :D

P.S. თუ ვინმეს ჩემი ძველი წერილები გაქვთ გამომიგზავნეთ და გამოვაქვეყნებ :D

Advertisements

Written by linguistuss

November 2, 2008 at 1:05 am

18 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. გალაკტიონ ტაბიძე წერდა თავის მეუღლეს ოლია ოკუჯავას.

    Kate

    November 2, 2008 at 9:22 pm

  2. ვფიქრობ, ბოლო შენიშვნა თუ კომენტარი საჭირო არ იყო :)

    Sopho

    November 4, 2008 at 4:42 pm

  3. სულ მიკვირდა, ამდენს რატო წერენ, თან მოთქმა–ვაებას, მარა ერთი–ორი ისეთი გამწარებული პოსტი შემომეპოსტა… აი, ფოტოები სხვა საქმეა :)

    fiqro

    November 5, 2008 at 1:12 am

  4. საინტერესო პარალელია გავლებული წიგნებსა და ჰარამხანის მხევლებს შორის

    broceuli

    November 5, 2008 at 1:58 pm

  5. ქუცნური წერილია :)

    litterator

    November 14, 2010 at 7:49 pm

  6. არავის გამოუგზავნია ძველი წერილები, როგორც ჩანს. სამწუხაროა

    upiratesi

    December 4, 2010 at 12:14 am

  7. ვახო: დედას გეფიცები პატარა მე ხარ… თუ დიდი მე… მოკლედ მე ხარ :დ

    თუ გინდა დაჟე მე ვიქნები შენ, პოხ.

    Cyborg

    December 7, 2010 at 5:40 pm


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: