ლინგვისტუსის ბლოგი

სიტყვები, ენები, ისტორიები, წიგნები, შეკითხვები და სხვ.

ნალნიასათვის, ასლანისათვის წიიიიინ!

with 6 comments

ვისაც არ უთამაშია რა? სად? როდის? მისთვის უცნობია თუ რას ნიშნავს, როდესაც კითხვას გამოიცნობ. უფრო სწორად როდესაც თავში სადღაცა გაანათებს და სწორ პასუხს მიხვდები. რაც უფრო მეტია ასეთი მომენტი თამაშის დროს მით უფრო სასიამოვნოა ამ თამაშზე დახარჯული დრო, ამიტომაც შეკითხვების წერისას რედაქტორები ერიდებიან ისეთი კითხვების მოტანას, რომელზე პასუხიც შესაძლოა, რომ მოთამაშეებმა იცოდნენ. არანაირი ხიბლი და ხალისი არ აქვს, როდესაც რაღაც ფაქტს გეტყვიან და უცებ გახსენდება, რომ ეს ამბავი სადღაც გაქვს წაკითხული. მთავარი ამ თამაშში კითხვის ლოგიკის მიხვედრაა, რასაც გუნდური შეთამაშება და ე.წ. “დამუღამება სჭირდება”.

მაგალითისთვის განვიხილოთ შეკითხვა, რომელიც მეოთხე ტურის უმაღლეს ლიგაში დაისვა. მოგვიტანეს სურათი:

e632f1a45834

შემდეგ დაისვა შეკითხვა:

თქვენს წინაშეა სურათი, რომელსაც კითხვის ავტორი ერთ-ერთი ვებ–გერდზე წააწყდა. სურათზე თქვენ ხედავთ ორ ობიექტს, რომელთაგანაც ერთზე მე წავშალე წარწერა. სახელწოდება, რომლითაც დასათაურებულია ეს სურათი, წარმოადგენს მეცნიერების კვლევის ობიექტს. ზუსტად ანალოგიური სათაურით ვიკიპედიაში შეიძლება იპოვოთ სტატია, რომელიც ამ საკვლევი ობიექტის შესახებ მოგვითხრობს. დაასახელეთ სურათის სათაური.

სურათს დავხედე თუ არა, ჩემს ძმაკაცსა და თანაგუნდელს, ირაკლი ნაზღაიძეს ვეუბნები, ქვედა ნაწილი შოკოლადს ჰგავს მეთქი და სიტყვა არ მქონდა დასრულებული, რომ მის თვალებში აციმციმებული ვარსკვლავები დავინახე და სანამ იტყოდა რამეს, მივხვდი, რომ ეს კითხვა გამოვიცანით. დაახლოებით იგივე რამ მოხდა ფლანგიდან ბურთს თავზე რომ დაასვამ ცენტრფორვარდს, ის ბურთს რომ მიიღებს, მკერდზე გაიჩერებს და ლაწწწწწ… ნაზღამ ეგრევე დააჯახა “წყალია მარსზეო”. ბოლო ერთი წუთი მარაზმით დავკავდით იქნება შოკოლადი “მარსი” კი არ არის “ლუნააო”, ისიც მუქ ფერებშიაო, მთვარეზეც იპოვეს ეხლახანს წყალიო, თუმცა ბოლოს მაინც მარსი ვარჩიეთ და ნაზღას აციმციმებული ვარსკვლავები დავუფასეთ…

მეორე ასეთი შემთხვევა პირველ ლიგაში მოხდა, სადაც ლევან ჩხეიძის კითხვები იყო დასმული:

ამ სკულპტურული კომპოზიციის ნახვა ქალაქ ბელფასტშია შესაძლებელი. ყურადღება შეკითხვა: დაასახელეთ სახელი და გვარი ადამიანისა, ვისაც ეძღვნება ეს კომპოზიცია?

lewis

ბევრს აღარ გავაგრძელებ და შემოგთავაზებთ ერთი პირველლიგელის დეტალურ ემოციურ პოსტს, თუ როგორ გამოიცნო მან ეს კითხვა. მან ეს პოსტი ფორუმზე დაწერა და მისივე ნებართვით ვათავსებ ჩემს ბლოგზე:

მოვისმინეთ თუ არა შეკითხვა, საკითხი დაისვა შემდეგნაირად: ვინ ვიცით ჩრდილოეთ ირლანდიელი მწერალი, ან ამ ქვეყანასთან რომ ჰქონდეს ახლო კავშირი… დავიწყეთ ვერსიების ჩამოთვლა, დავასახელეთ რამდენიმე ირლანდიელი და ინგლისელი, თუმცა ვერცერთი ვერ მოვარგეთ შეკითხვას და ჩამოწვა წყვდიადი… მივუბრუნდით კვლავ სურათს, სურათი ბევრს არაფერს გვპირდებოდა, ერთადერთი კარადა ამბობდა: ,,კარგად დამაკვირდითო” ამ დროს სვანმა: მახსოვს რაღაც, ბავშვები კარადაში შედიან და მერე… კიდევ თქვა რაღაც, მარა ვეღარ მოვუსმინე, წამიერმა ფიქრებმა გამიტაცა და წარსულში გადამისროლა… მოკლედ საქმე იმაშია, რომ ასე 2-3 წლის წინ ბიძასთან ვიყავი სტუმრად ერთი კვირით. ერთ დღეს, სადღაც მიდიოდნენ უფროსები და 2 და 3 წლის ბავშვები მე დამიტოვეს სახლში… ბავშვები ძალიან მიყვარს, მათთან ყოფნას არაფერი მირჩევნია, მაგრამ ის დღე არც თუ ტკბილად მახსენდება დილით ენერგიით სავსე მივედი, საღამოს კი, როცა მშობლები მოვიდნენ ქანცი მქონდა გაწყვეტილი… არაფრად აღარ ვვარგოდი ალბათ მთელი დღის განმავლობაში ფეხბურთი, რომ მეთამაშა ისე არ დავიღლებოდი… ხოდა, იმ დღეს ერთ-ერთი, ყველაზე მშვიდი, ეტაპი იყო მულტფილმების ყურება დავჯექი და ვუყურებდი მეც მათთან ერთად თან მულტფილმებიც მიყვარს ასე თუ ისე… სწორედ მაგ დროს ვუყურე პირველად და ჯერჯერობით უკანასკნელად ,,ნარნიის ქრონიკებს” მახსოვს, პატარა იძახდა მე გინდა თუ არა ლუსი ვარო, უფროსმა დამ ჩემდა გასაკვირად, იგივე არ აირჩია (აქ ცოტა დავმშვიდდი) იმან მე უფროსი და ვიქნებიო (სახელი აღარ მახსოვს) მე ერთ-ერთი ძმა ვიყავი მოკლედ, ძალიან რომ არ გამიგრძელდეს, მულტფილმი დამთავრდა… ჩავურთე სხვა მულტფილმი და გამოვედი მეორე ოთახში, ვიფიქრე რაიმე საინტერესო წიგნს წავიკითხავ მეთქი… რაღაც კარგი წიგნი ვიპოვე, დაახლ. 5-10 წუთი ვიკითხე, ცოტა აზარტში შევედი… მაგრამ… უეცრად არასასიამოვნო ხმაური შემომესმა… უეჭველად რაღაც გააფუჭეეეს, გადმოაგდეს, დაამსხვრიეს… გავედი და რას ვხედავ, ერთს გრძელი ხის ჯოხი უჭირავს, მეორეს ცოცხი, ძირს გატეხილი ვაზა აგდია… ესენი კი, იმის მაგივრად რო დაიმალონ, ან თუნდაც გაწითლდნენ და დაიმორცხვონ, ყვირიან: ,,ნალნიასათვის, ასლანისათვის წიიიიინ”, თან ქაოტურად იქნევენ ,,ხმლებს” იმდენად კომიკური სიტუაცია იყო, სიცილი ვერ შევიკავე და თუ სწორად მახსოვს ,,საყვედურის თქმაც” ვერ გავუბედე დაუმორჩილებელ “რაინდებს”… მომდევნო დღეებშიც ხშირად მახსენებდნენ ამ არასასიამოვნო ფრაზას: ,,ნალნიასათვის, ასლანისათვის წიიიიინ” ხოდა, როცა სვანმა ბავშვებიო, კარადაო… ინათა… ინათა და მერე როგორ… იგივე ფრაზა, ,,ნალნიასათვის, ასლანისათვის წიიიიინ”… ოპააა, ეს ხომ ,,ნარნიის ქრონიკებია” ძმებო! ,,ნარნიის ქრონიკებზე” დაახლოებით, ერთი კვირის წინ, შეკითხვა დავწერე “ჯეოპარდისთვის”. ამიტომ, სულაც არ გამჭირვებია კლაივ ლუისის გახსენება. არჩილამ (მაგარი კაცია) კი, როგორც ეს სახელი და გვარი ვახსენე, ეგრევე თქვა: ეგ ხომ ჩრდილოეთ ირლანდიელიაო.. ყველა კითხვის ნიშანი გაქრა, პასუხი სწორია ძმებო! მოკლედ, ასე იყო ამ შეკითხვისა და ნარნიას ამბავი, რომელიც თქვენთვისაც მინდოდა მომეყოლა… მაპატიეთ, თუ სიტყვა ძალიან გამიგრძელდა…

არ ვიცი რამდენად შევძელი იმის თქმა, რაც მსურდა მაგრამ მხოლოდ ამ მომენტის განცდისთვის ღირს თამაში, როცა თავში რაღაც აგინთებს და ზუსტად იცი, რომ ეს სწორი პასუხია. ერთი სიტყვით ითამაშეთ და მიხვდებით…

Advertisements

Written by linguistuss

November 16, 2009 at 9:07 pm

6 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. ზუსტად მაგ განცდისთვის ღრის თამაში, ისე რა აზრი ექნებოდა? :)

    BloggerGirl

    November 16, 2009 at 10:13 pm

  2. მე არასდროს მითამაშია,მაგრამ მაგ განცდა ნაცნობია მაინც. ისე ის ახლოსაა ”აჰა განცდასთან” აზროვნების ფსიქოლოგიაში და ამ განცდას სიამოვნება ახლავს თან ყოველთვის :)

    ნინო

    November 16, 2009 at 10:14 pm

  3. მართლაც ფანტასტიური განცდაა და არამარტო თამაშის, ალბათ ყველაფრის ”მუღამიც” ეგაა :D:D

    ანა

    November 16, 2009 at 11:29 pm

  4. ძალიან მიხარია, თამაში რომ დავიწყე. მართალია, ჯერ დამწყები მოაზროვნე ვარ :)) მაგრამ სწორ პასუხამდე მისვლის “ტკბილი სენი მეც შემყრია”..

    nina

    November 17, 2009 at 2:38 pm

  5. მის თვალებში აციმციმებული ვარსკვლავები დავინახე <– ჩემი თვალები, ასე მკაფიოდ, ჯერ არავის აღუწერია :D

    Nazgha

    November 17, 2009 at 5:06 pm

  6. Nazgha

    თან როგორ პოეტურად ამ პროზაულ თხრობაში. კინაღამ შემიყვარდით :)

    NO-Spa

    November 18, 2009 at 1:39 pm


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: