ლინგვისტუსის ბლოგი

სიტყვები, ენები, ისტორიები, წიგნები, შეკითხვები და სხვ.

ტირამისუ

with 20 comments

ლიტერატურულ კაფეში ტრადიციულად სნობილი ხალხი შეკრებილიყო. ერთ გოგოს მაგიდაზე მოკბეჩილვაშლიანი ლეპტოპი გაეშალა და სურათებს ათვალიერებდა. ეტყობოდა, რომ ვიღაცას ელოდებოდა და დროდადრო თვალს შემოსასვლელისკენ აპარებდა. ლიმნიან ჩაის წრუპავდა და მაგიდის ქვეშ გაწოლილ კოლის ეფერებოდა. ჩვენს უკან მაგიდაზე ბორდოსფერბერეტიანი ბიჭი და ლურჯკაშნეიანი გოგო ისხდნენ და რომელიღაც ახალ რომანზე ლაპარაკობდნენ. ჩვენც რაღაცაზე ვლაპარაკობდით, მიმტანი კი არ მოდიოდა. ბოლოს, მოთმინების ყველა ძაფი რომ გამიწყდა მიმტანს ხელით ვანიშნე მოგვხედე მეთქი.

მიმტანი ნელი ნაბიჯებით, ტორტმანით დაიძრა ჩვენსკენ. ხელში მენიუ ეჭირა და გვკითხა რას ინებებთო. მე ჩაი მინდა მეთქი, ანინამ – ყავაო. არაფერს დააყოლებთო წარბაწეულმა დაამატა – არა, არაფერი მეთქი უნდა მეთქვა, რომ ამ დროს ანინამ ჩემზე ანიშნა, ამას ტირამისუ მოუტანეთო მე კი – ალუბლის ნამცხვარიო. არ მინდა მეთქი არაფერი ჩავილაპარაკე ჩემთვის, ანინამ კი დაიჟინა შენ აუცილებლად ტირამისუ უნდა შეჭამოო. თუ გინდა ქალი კამათში დაამარცხო დაეთანხმეო – გამახსენდა ჩემი ძმაკაცის საყვარელი ფრაზა – ჰოდა, მეც დავეთანხმე. მიმტანი გაბადრული გაგვშორდა.

მარტონი რომ დავრჩით ანინას ვეკითხები – იცი, “ტირამისუ” იტალიურად რას ნიშნავს მეთქი? – არაო – მიპასუხა. ჩავეკითხე – როგორ, არც მისი წარმოშობის ლეგენდა იცი მეთქი? – არაო – გამიმეორა. ამასობაში მაგიდის ქვეშ კოლი აწრიალდა და წკმუტუნი დაიწყო, ლურჯკაშნეიანი გოგო აღტაცებული თვალებით უსმენდა თავის ბერეტიან რომეოს. მე კი ტირამისუს შესახებ დავიწყე ლაპარაკი. არ გამომრჩენია იმის აღნიშნვა, რომ სწორი გრამატიკული ფორმა “tiramesù” არის, tirami – გამქაჩეა იტალიურად და ამას დამატებული ნაწილაკი su (მაღლა) mi-ს აქცევს me-დ და მიღებული კომპოზიტი ითარგმნება როგორც – “ამქაჩე”. ბოლოს კი ვუთხარი, რომ ლეგენდის თანახმად ტირამისუს, იტალიურ ბორდელებში, კურტიზანი ქალები კლიენტებისათვის ერექციის დასაბრუნებლად ან გასაძლიერებლად იყენებდნენ მეთქი.

ანინა გაწითლდა და მეკითხება, როგორ გგონია მიმტანს ეს ამბავი ეცოდინებაო? – მე მხრები ავიჩეჩე და აქეთ–იქით დავიწყე ყურება. ანინამ რაღაც ისტორიის მოყოლა დაიწყო, თავის ყაზახეთში თუ სადღაც შორს წასულ მეგობარზე. კარგა ხანს ვუსმინე და ვერც თავი გავუგე ისტორიას და ვერც ბოლო. ვერ ჩავწვდი, რატომ უნდა მოუნდეს ადამიანს ამ სიცივეში იქ წასვლა. გამახსენდა, რომ ყაზახეთში ზამთარში ძალიან ცივა, ტანში დამიარა ორი წლის წინ განცდილმა ყაზახურმა ყინვამ, თუმცა ამასობაში მიმტანმა ტირამისუ მომიტანა და ანინას ჯანდაბაში გადახვეწილ მეგობარზე ფიქრს შევეშვი.

უცნაური ტირამისუ იყო. არ ჰგავდა იმ ტირამისუებს, იტალიაში რომ ვჭამდი ამ ზაფხულს. ისე, სიმართლე რომ ითქვას, ყველა თავისებურად აკეთებს ტირამისუს. მაგალითად ფლორენციაში ჭიქაში მოაქვთ და ნაყინივით უნდა ჭამო, მილანში კი გაცილებით თხელია, ვიდრე რომში და არც ერთ იმ ტირამისუს არ ჰქონდა მოყრილი ზედ იმდენი ყავა, რამდენიც ანინას შეკვეთილს. გემოც სხვანაირი ჰქონდა, ჰოდა ის–ის იყო უნდა გამომეცხადებინა, რომ რა ბანძობაა მეთქი, რომ ანინამ თვალები ამიჟუჟუნა და მეკითხება – ჰა, მოგწონსო?! – ვერაფერი ვუპასუხე და ტირამისუს ათვისება განვაგრძე.

კოლი მაგიდის ქვეშ კვლავ აწრიალდა, მისი პატრონი მოკბეჩილვაშლიან ლეპტოპში იყო ჩამძვრალი და ყურადღებას არ აქცევდა. ბორდოსფერი ბერეტი და ლურჯი კაშნე უკანა მაგიდაზე მსხდომთ გაეძროთ და ცარიელ სკამზე დაეწყოთ, ანინა კი ისევ თავისი მეგობრის ისტორიით მბურღავდა. მეც აქა–იქ ვურთავდი შორისდებულებს და ტირამისუზე ვფიქრობდი. რაღაც ჩემთვის უცნობი სპექტაკლის მონაწილედ ვიგრძენი თავი, სადაც გარშემომყოფები თავის მიზანსცენებს ასრულებდნენ ანინას მონოლოგის ფონზე, მე კი არ ვიცოდი რა მეთქვა, ჩემი რეპლიკა აღარ მახსოვდა. ჰოდა, ბოლოს გამახსენდა რაც უნდა მეთქვა. მიმტანს გავხედე და ხელით ვანიშნე ანგარიში მოგვიტანე მეთქი. რამდენიმე წუთში ჩვენს მაგიდასთან გაჩნდა, ხელში პატარა ცალხაზიანი ფურცელი ეჭირა, რომელზეც გაკრული ხელით რიცხვები ეწერა.  ფული გადავიხადეთ და გამოვედით. გზაში მიმტანი დაგვეწია, რაღაც დაგრჩათო და ოთხკუთხედი პაკეტი გამომიწოდა, რომ დავხედე პრეზერვატივი იყო, ჯიბიდან ამომვარდნოდა. ანინა კიდევ ერთხელ გაწითლდა…

Advertisements

Written by linguistuss

December 19, 2010 at 5:18 am

20 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. “გოგოს ნაწერს გავს…” © Teo
    me “bichurad” , tumca aravaxoseulad wamekitxa.

    “ანინობა ანინას უკეთესად გამოსდის აშკარად” © monkey
    მე ანინობა ვერ ვიგრძენი.

    კარგად იყო დაწერილი. შეიძლება, ავტორი სხვა განწყობით კითხულობდეს და მე – სხვით, მაგრამ როგორც მეკითხება, ისეც მომწონს.

    არალინგვისტუსისეული კი იყო…
    შემდეგ პოსტს ველოდები, რატომღაც, მოუთმენლად.

    შემოპარული

    December 20, 2010 at 4:05 pm

  2. ნუ, იცი შენ ჩემი კომენტარი :D

    anushka

    December 20, 2010 at 8:44 pm

  3. ეს მართლა ვახოს დაწერილია??? არ მომეწონა, სუსტია :(

    Mia

    December 20, 2010 at 11:13 pm

  4. o_O “ძლიერები” “სად შეგვიძლია” მწერლების ბლოგებზე იკითხეთ :| o_O

    შემოპარული

    December 20, 2010 at 11:53 pm

  5. ვახახისეული რამანწიკა :))))))

    Bagration Muxranskaia

    December 21, 2010 at 11:43 pm

  6. მაგრად დაგღალეს არა შენც? :დ

    ვითომ საუბარიც გამოვიდოდა :დ

    Precelsus

    December 23, 2010 at 2:47 pm

  7. o_O “ძლიერები” “სად შეგვიძლია” მწერლების ბლოგებზე იკითხეთ :| o_O

    Sharron Clemons

    December 24, 2010 at 10:51 am

  8. გოგოს ნაწერს გავს… რაღაცის თქმა გინდოდა. ტირამესუ მეც ორნაირი მაქვს ნაჭამი , ჭიქაში და ნამცხვრის სახით. ბათუმის ლიტერატურულ კაფეში აქვთ ყველაზე გემრიელი <3

    Angelica Raymond

    December 26, 2010 at 2:18 am

  9. ვახოს შემოპარული ადვოკატი ჰყავს ბლოგზე ^^

    სულიკო

    December 28, 2010 at 5:15 am


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: