ლინგვისტუსის ბლოგი

სიტყვები, ენები, ისტორიები, წიგნები, შეკითხვები და სხვ.

Posts Tagged ‘ფრანგული

მე ვიცი, რა არის “სტრია”!

with 25 comments

მახსოვს, თუ როგორ მიჭირდა უცხო ენების შესწავლა სკოლაში. ყველაფერი კი იმის ბრალი იყო, რომ სკოლაში არსებული მეთოდოლოგია არ მაკმაყოფილებდა. დაგიდებდნენ რაღაც სიტყვას და გეუბნებოდნენ, აჰა ამას ნიშნავს და გადაიღეო, არადა ასე არ იყო საინტერესო. სულ მაინტერესებდა, რატომ ემთხვეოდა ინგლისური bottle და ქართული “ბოთლი”, შეკითხვებს რომ ვსვამდი დაბალ კლასებში ყურს არავინ იპარტყუნებდა, მაშინდელი პროგრესული თაობა დაზუთხვის მეთოდოლოგიას მისდევდა და არსებული პარადიგმების გადამეორება იყო ყოველდღიური პური ჩვენი არსობისა. თსუ–ში რომ ჩავაბარე, მეორადი მოვინდომე ინგლისური ენისა და ლიტერატურის სახით და იქაც იგივე პრობლემა იყო, მასწავლებელს ედო რაღაც პროგრამა და მისდევდა, ზედმეტი შეკითხვების დასმა არ იყო საჭირო, ენა როგორც პრაქტიკული დანიშნულების ობიექტი მაქსიმალურად მცირე დროში უნდა ყოფილიყო ათვისებული და საიდან მოდის მაგალითისთვის გამოთქმა “I know the ropes” და არსებობს თუ არა რაიმე კანონზომიერება ცხოველების ნაშიერების სახელწოდებების დამახსოვრებისას, ეს არავის აღელვებდა…

ერთი სიტყვით სკოლა ისე დავამთავრე, რომ რუსული არ ვიცოდი ნორმალურად და უნივერსიტეტი რომ დავამთავრე რუსული კარგად ვიცოდი და ინგლისური კი – საშუალოდ. საბოლოო ჯამში კი ვიპოვე ის არიადნას ძაფი, რომელიც ჩემი შემეცნების სამყაროს ლაბირინთიდან გზას გამაგნებინებდა. ყველაზე უკეთ ეს ფრანგულზე გამოჩნდა, რომლის წყალობითაც პარალელურად ინგლისური ვისწავლე კარგად. შემეცნების ჩემეული მეთოდი კი – ყოველი სიტყვის ძირისძირობამდე მიდევნება და ენის როგორც სტრუქტურის აღქმა იყო. არავის სურდა ასე დაენახა ჩემს უთვალავ მასწავლებელს შორის. მათთვის ენა ჩანგალი იყო, რომელიც უნდა გამოიყენო კონკრეტული მიზნისთვის და ამავდროულად ჩანგლის ფორმებს, ესთეტიურ ღირებულებებს, გემოსა თუ ჩანგლის შეხებით მიღებულ სიამოვნებას მეორეხარისხოვანი როლი ენიჭებოდა. ყოველგვარი პოეტური აქტი ენის შესწავლასთან მიმართებაში ჩაკლული იყო ჩანასახშივე და ასე მეგონა, ახლა რომ ვიხსენებ, რომ მკვდარ და უგემურ მასას მირიგებდნენ და მეუბნებოდნენ ღეჭეო…

არსებულ ყოფასთან ამბოხმა თავისი შედეგი გამოიღო. ვისწავლე ჩემს ახალ პედაგოგებთან  ურთიერთობა, ვიღებდი იმას, რასაც ისინი აუცილებლად თვლიდნენ საჭიროდ და დანარჩენს ჩემთვის, ჩემს ოთახში და ლეპ–ტოპში გამოკეტილი, მე თვითონ ვარკვევდი. ახლაც კარგად მახსოვს, როცა იტალიური იმ დონეზე ვისწავლე, რომ შემეძლო ენები, ფრანგული და იტალიური ერთმანეთისთვის შემედარებინა, ჩემი ასოციაციები მათთან დაკავშირებით შემდეგი იყო: ფრანგული ბუნჩულა, ხმის ამოუღებელ გოგოდ მეჩვენებოდა, პატიოსნება და წესიერება რომ თავს აქვს მოხვეული, რომლისთვისაც სიტკბოება და აუმღვრევლობაა უმთავრესი მაცოცხლებელი იმპერატივები. იტალიური პირიქით – ახტაჯანა გოგო იყო, პირველადი და ახლანდელი ასოციაციითაც, რომელიც სულ მზად არის გიჩქმიტოს, გაგაკრიტიკოს, თვალებში თითები ჩაგჩაროს და ისე გაგრძნობინოს მისი არსებობა, რომელიც ხმაურითა და წვეტიანობით გამახსოვრებს თავს, განსხვავებით ფრანგულისგან, რომელიც გლუვია და ნაღებივით ჰაეროვანი…

არადა უცხო ენების შესწავლა ჩემთვის არაპრაგმატული პროცესია, რომელშიც მთავარი შედეგი არ არის და ენის შესწავლისას გამოყოფილ თითოეულ წუთს დიდი სიამოვნება მოაქვს, განსხვავებით პროგრამირების ენების შესწავლისგან, რომელსაც უკანასკნელი წლებია მხოლოდ მატერიალური ბაზისის შექმნის მიზნით ვსწავლობ. ყოველთვის არ მესმის როდესაც ისმის შეკითხვა: “…და ეს რაში გჭირდება?” – არ ვიცი ხოლმე რა ვუპასუხო. არადა სულ ყოველთვის პატარა და მცირე დროში გაწერილი მიზნები მაქვს, არასოდეს ვგეგმავ მთვარეზე გაფრენას. მაგალითად მინდოდა არაბული და სპარსული ტექსტების წაკითხვა შემძლებოდა, ანუ კითხვა მცოდნოდა და ამ ენებში ზედაპირულ დონეზე გავრკვეულიყავი. როცა მეკითხებოდნენ – რატომო – პასუხი არ მქონდა. ახლა ლათინური მაქვს აკვიატებული, ძალიან გემრიელი ორტომეული სახელმძღვანელო ვიპოვე თავისი აუდიო ფაილებით, მე რომ მიყვარს ისეთი, გზადაგზა გაუგებარ ადგილებს რომ არ გიტოვებს და ნელ–ნელა მარტივიდან რთულისკენ რომ მიდის. ჰოდა ახლა ამ ლათინურზე დამაყარეს შეკითხვები, არადა ჩემთვის ვზივარ და ვარჩევ, ხომ შეიძლება რომ ზედმეტი შეკითხვები არ დამისვან?! ამ ჩემი მეცადინეობების წყალობით უკვე ვიცი, რომ Osculum ანუ კოცნა ლათინურად “ძვლების მიდებას” ნიშნავს სიტყვასიტყვით, Tertium non datur არის სწორი ფორმა და არა datum (სულ datum მეგონა) და უკვე შემიძლია ლათინური ტექსტის ანალიზი ლექსიკონის დახმარებით, რაც მე ვთვლი რომ უკვე მიღწევაა…

უფრო გასაგები რომ გავხადო ჩემი ენებისადმი მიმართება, დღევანდელ მაგალითს მოვიყვან:

დღეს სვითის ბლოგზე მარიმ ახალი პოსტი გამოაცხო სახელწოდებით – სტრიების საწინააღმდეგო საშუალება. ჩემდა გასაკვირად ყველა ჩემთვის ნაცნობმა მდედრმა, ვისაც ეს შეკითხვა დავუსვი, “იცი თუ არა, რა არის სტრია?”, ყველამ მიპასუხა კი, როგორ არა ნაკეცებია მუცელზეო. ჩავთვალე, რომ მხოლოდ მე ვარ ასეთი ბნელი და კარგი ჯანდაბას, ოღონდ ასე მშრალად ამ კერძს ვერ შევჭამ, სახელად “სტრიას” მეთქი. მეუცნაურა! ქართულ სიტყვას არ ჰგავდა, არადა ინგლისურად stretchmark ჰქვია და ფრანგულად vergetures, ბოლოს არ დამეზარა და რუსულ სამედიცინო საიტებს მივაშურე, სადაც ამ ნაკეცებს ასევე “стрия” ჰქვიათ. ჩემმა ინტუიციამ მიკარნახა ლათინური ძირები მოძებნეო, ჰოდა გავშალე ჩემი Oxford latin dictionary და აღმოვაჩინე, რომ ლათინურში stria არის კვალი, ანუ გუთნის მიერ სახნისით მიწაში დატოვებული ზოლი. შუა საუკუნეების ლათინურში stria ყველანაირ ნაკეცს, თუ გავლებულ ზოლს დარქმევია და შესაბამისად ამ ფენომენის სახელწოდება ლათინურში ისეთივე ადეკვატურია, როგორიც ინგლისურში და ფრანგულში, თუმცა რუსულში ტერმინის პირდაპირ გადმოღებით და ერთი ადგილის განძრევის უუნარობით, რომ შესაბამისი ტერმინი მოეფიქრებინათ, მოხდა ის, რომ ჩვენშიც პირდაპირ გადმოალათინურეს ეს სტრია და დღეს აღმოვაჩინე, რომ არც ერთ ჩემს მიერ გამოკითხულ მდედრს ყურს არ სჭრის ამ სტრიის არაქართულობა, უფრო მეტიც ისინი ამ სიტყვას ბუნებრივად აღიქვამენ და სრულებით არ აინტერესებთ “სტრია” ლათინური კვალია თუ ძვ. ბერძნული დანების საფხეკი… ამ სიტყვის ფესვების გაცნობამ უზარმაზარი სიამოვნება მომანიჭა, პოეტური აქტიც შედგა, დავუფასე ძვ. რომაულ ნათესებში კვლებისა და მუცელზე ნაკეცებს შორის მეტონიმიის აღმოჩენა “სტრიას” ტერმინის ავტორ კოსმეტოლოგს და უკვე შემიძლია ვთქვა, რომ მიღწეული შედეგით კმაყოფილი ვარ: მე ვიცი რა არის “სტრია”!

Advertisements

Written by linguistuss

July 7, 2009 at 2:41 am

@rrobase – უნივერსალური სიმბოლო

with 12 comments

arrobes

2002 წელს ფრანგულის შესწავლა რომ დავიწყე, რამდენიმე თვეში Radio France Internationale, ანუ  RFI აღმოვაჩინე და დიდი ენთუზიაზმით ჩავუჯექი. თავიდან ჯერ ნაცნობ სიტყვებს ვიჭერდი, მერე ფრაზებს, ბოლოს კი, მოსმენილი სიუჟეტებიდან ნელ–ნელა შინაარსის გამოტანა დავიწყე. ეს პროცესი რამდენიმე გრძელ წელიწადს გაგრძელდა. თავიდან მიზანი ფრანგული ენისთვის ყურის მიჩვევა იყო, ბოლოს კი ეს ყველაფერი ჩვევაში გადაიზარდა, ჩვევაში რომელიც დღემდე მომყვება…

რადიო სეანსების დროს რამდენიმე წლის განმავლობაში ჩემს თავში დიდი კითხვის ნიშანი იყო დაბუდებული ფრანგული სიტყვის “აღობაზ”–ის (arrobase) სახით. ამ სიტყვას ყველა, სტუმარი იქნებოდა თუ წამყვანი, რადიოს პირდაპირ ეთერში წაღმა უკუღმა ატრიალებდა და დიდი ხნის განმავლობაში ვერ ვხვდებოდი, თუ რას აღნიშნავდა ის. ბოლოს ინტუიციით მივხვდი, რომ საუბარი ელექტრონული ფოსტის მისამართში არსებულ სიმბოლოზე იყო, რომელსაც ფრანგები ამ ენიგმატური სიტყვით მოიხსენიებდნენ. პრინციპში ფრანგების თავისებურება უცხო არ იყო ჩემთვის, სადაც ელექტრონულ ფოსტას courriel დაარქვეს, კომპიუტერს – ordinateur, სოფტვერს – logiciel და ჰარდვერს – materiel, არაფრით გამკვირვებია ი–მეილის ნიშანს ასე რომ ეძახდნენ.

ამასწინათ რეი ტომლინსონზე, ელექტრონული ფოსტის შემქმნელზე ვეძებდი ინფორმაციას და მის პერსონალურ გვერდზე მოვხვდი. რეი დიდი გზნებითა და ენთუზიაზმით იხსენებს ყოველივე დეტალს, თუ რატომ და სად შეიქმნა ელექტრონული ფოსტა და როდის გაგზავნა პირველი ელექტრონული წერილი. იგი იმასაც ყვება, თუ როგორ დადგა დღის წესრიგში შორეულ 1972 წელს ე.წ. გამყოფი სიმბოლოს საჭიროება, რომელსაც ი–მეილის მფლობელის მისამართი უნდა განეცალკევებინა ე.წ. ჰოსტის, ანუ “მასპინძელი” სერვერის მისამართისგან. სწორად მაშინ შეურჩევია მას სიმბოლო – @, რომლის გარეშეც დღევანდელი ინტერნეტი და კომპიუტერული ტექნოლოგიები არ მოიაზრება. რეი ტომლინსონი ასევე იმასაც ამბობს, რომ ეს ძველი წონის ერთეულის აღმნიშვნელი სიმბოლოაო და ამით, როგორც ჩანს თვლის, რომ ამ სიმბოლოს შესახებ სრული ინფორმაცია მიაწოდა მისი პირადი ვებ–გვერდის სტუმრებს, თუმცა ვაი, რომ მას ძალიან პროგრამისტულ ფერებში, მშრალად და უინტერესოდ გამოუვიდა ამ ინფორმაციის შეფუთვა.

მოდით, თავიდან დავიწყოთ, უფრო სწორად იმ ეპოქაში გადავინაცვლოთ, როცა არაბული სამყარო ბნელი ევროპისგან განსხვავებით ზუსტ მეცნიერებებს ძალიან წყალობდა. ზუსტი მეცნიერებების ამდაგვარი დაფასება კი ვაჭრობის განვითარების შედეგი იყო. არაბები ცდილობდნენ მაქსიმალურად ზუსტები ყოფილიყვნენ, ამიტომაც ისეთ ბოდვა საზომ ერთეულებს, როგორებიც მტკაველი, ნაბიჯი, ახტომა, სულის შეგუბება და მსგავებია, არ მიმართავდნენ, ვინაიდან მტკაველი ყველა ადამიანს ერთი ზომის არ აქვს და სულის შეგუბებაც ყველას ერთი და იმავე დროის განმავლობაში არ შეუძლია. ერთი სიტყვით, არაბები მაქსიმალურ სიზუსტეს იცავდნენ მეთქი, ავღნიშნე და, ამიტომაც, ერთეულებიც შესაბამისად ევროპელებთან შედარებით ზუსტი და რაც ყველაზე მთავარია, ადამიანური ფაქტორისგან დამოუკიდებელი ჰქონდათ.

ერთ–ერთ ასეთ ზუსტ ერთეულს, მარცვლეულის საწყაო ერთეულს, არაბები “არ–რუბყ”–ს უწოდებდნენ, რაც მათი გათვლებით 8,25 ლიტრს უდრიდა. თავის მხრივ “არ–რუბყ”–ი წარმოებული ერთეული გახლდათ და ოთხი “ალ–ყადაჰ”–ის ტოლი იყო. ეს ოთხი კი თავად “არ–რუბყ”–ის ფუძეში ფიგურირებს და სიტყვასიტყვით “მეოთხედს” აღნიშნავს, განსხვავებით სპარსული პოეზიის სალექსო ფორმისაგან, “რობაი”–საგან, რომელიც არაბულად ითარგმნება, როგორც “ოთხეული”.

პირენეის, იგივე იბერიის ნახევარკუნძულის დაპყრობის შემდეგ, როგორც მოგეხსენებათ, მთელი არაბული სამყარო ესპანურ სარკეში აისახა, ამიტომაც, რა გასაკვირია, რომ საწყაო, ტევადობის, მანძილისა თუ მოცულობის საზომი ერთეულებიც ესპანეთში არაბებს შეეტანათ! კულტურების მიჯნაზე წარმოშობილი ერთ–ერთი ასეთი ერთეული “არობა” გახდა, რომელიც არაბული “რუბყ”–ისგან განსხვავებით, უკვე წონის ერთეული იყო და ესპანეთში 25 გირვანქას უდრიდა. “არობა” არაბული “არ–რუბყ”–იდან იყო მიღებული და მას შემოკლებით ჩვენი ნაცნობი ი–მეილის სიმბოლოს სახით წერდნენ.

გაზეთ გარდიანში დაბეჭდილ სტატიაში, რომელიც 2001 წლის 31 მაისით თარიღდება, ლა საპიენცას უნივერსიტეტის იტალიელი პროფესორი ჯორჯო სტაბილე ამტკიცებს, რომ მან ი–მეილის ნიშნის ყველაზე ძველი წერილობით დოკუმენტი იპოვა. მის მიერ აღმოჩენილ 1536 წლის 4 მაისს დაწერილ წერილში, რომელიც სევილიიდან რომში ფრანჩესკო ლაპის მიერაა გაგზავნილი, ვკითხულობთ:

აქ არის, ერთი ამფორა @ ღვინო, რომელსაც ბარელის ერთი ოცდამეათედი უკავია და 70 ან 80 დუკატი ღირს.

ინტერნეტში მრავლად მოიძიება მე–18 საუკუნეში ესპანეთში შექმნილი წერილების ფოტოასლები, სადაც @ წონის ერთეულს აღნიშნავს, თუმცა არობას პარპაში თავადვე ესპანელებს აღუკვეთავთ 1849 წლის 19 ივლისს გამოცემულ კანონით, რომელიც ესპანეთის მაცხოვრებლებს, კომერციულ გარიგებებში მეტრული სისტემის ერთეულების გამოყენებას ავალდებულებდა. არობასგან დასვენება ერთი საუკუნე გაგრძელდა, უფრო ზუსტად 123 წელი, როცა რეი ტომლინსონმა ელექტრონული ფორსტა შექმნა, არობამ ახალი სამოსელი მოირგო და ელექტრონული ფოსტის მისამართებში განაგრძო არსებობა. უფრო მეტიც, ISO/IEC 10646–ად წოდებულ ოფიციალურ დოკუმენტში, რომელშიც  უნივერსალური კოდირების, ე.წ. “უნიკოდის” ყოველი სიმბოლოა გაწერილი, ამ სიმბოლოს ოფიციალური სახელწოდება ჟღერს როგორც “aroba sign”, ანუ “არობას ნიშანი”. სწორად აქედან აღმოჩნდა ფრანგულში “აღობაზ” – სიტყვა, რომელიც მაჯადოებდა ამდენი წლის განმავლობაში.

პ. ს. დღესდღეობით საქართველოში პროგრესული თაობა კვლავაც ვერ შეთანხმდა ი–მეილის ნიშანს “ძაღლუკა” უწოდოს, “ჭიაყელა” თუ უფრო გულისამრევი სახელი – “საბაჩკა”. ფაქტია, რომ ეს საკითხი უნიფიკაციას საჭიროებს და ერთხელ და სამუდამოდ უნდა მოხდეს ახალი სიტყვების კანონიკური ფორმების დამტკიცება იმ ორგანოების მიერ, რომლებსაც ეს ევალებათ…

Written by linguistuss

July 4, 2009 at 4:26 am

ბუტიკი და აფთიაქი

with 9 comments

მიძნელდება გავიხსენო, თუ როდის გაიხსნა პირველი ბუტიკი თბილისში, სავარაუდოდ 90–იანების ბოლოს, ან ამ საუკუნის დასაწყისში. არც ის მახსოვს პირველ ბუტიკებში ე.წ. prêt-à-porter, ანუ მზა სამოსი იყიდებოდა თუ ჩვეულებრივი თბილისური “ზმანების” მაღაზია იყო. ალბათ გგონიათ, რომ დღევანდელი თემა თბილისურ “ბუწიკებს” ეძღვნება, ცდებით – ერთი საინტერესო სტატია ვიპოვე და შესაბამისად ვცდილობ გადმოვაქართულო. სტატიაში საუბარია იმაზე, თუ რა კავშირი აქვთ სიტყვებს “ბუტიკი” და “აფთიაქი”.

საუბარს სანამ დავიწყებდეთ, მოდით მოდის სამშობლოში, საფრანგეთში გადავინაცვლოთ, სადაც დღესდღეობით თითო ფრანგზე არ ვიცი რამდენი ბუტიკი მოდის, თუმცა ბუტიკების სამშობლო რომ საფრანგეთია, ამაზე არავინ დავობს. საინტერესო ის არის, რომ სიტყვა boutique პირველად 1242 წელსაა დაფიქსირებული ფრანგულში. ეს სიტყვა პროვანსული botiga, botica–სგან წარმოდგა, რომელიც ძვ. ბერძნული ἀποθήκη (apothēkē)–ეს სახეცვლილი ვარიანტია. თუკიდიდეს და ლუკიანეს დროიდან მოყოლებული თანამედროვე ბერძნულის ჩათვლით apothēkē საწყობს, ან სათავსს აღნიშნავს, რასაც სხვათა შორის აღნიშნავდა თავდაპირველა boutique ფრანგულში.

იტალიურ ენაში დღემდე დახლი ჟღერს, როგორც bottega და ესპანურში საწყობი კი – bodega. ე.ი. უნდა ვივარაუდოთ, რომ სანამ ძვ. ბერძნული “აპოთეკე” ფრანგულში მოხვდებოდა მანამდე ხმელთაშუაზღვისპირეთში გავრცელებულ ლინგვა ფრანკაში მოხვდა, საიდანაც მერე სხვადასხვა ვარიაციებით გააგრძელა თვითმყოფადი არსებობა რომანულ და არამხოლოდ რომანულ ენებში. სანამ თემას გავაგრძელებდეთ, უპრიანი იქნება იმის თქმაც, რომ “ლინგვა ფრანკა” იმ სპეციფიურ ენას ეწოდებოდა ამ რეგიონში, რომლის საშუალებითაც არაბი და თურქი ვაჭრები ევროპელებთან ურთიერთობდნენ შუა საუკუნეებში. იმის გათვალისწინებით, რომ არაბები ევროპელებს “ფრანკებს” ეძახდნენ, ენასაც ფრანკების ენა, ანუ “ლინგვა ფრანკა” ერქვა. დღესდღეობით კი ამ ტერმინით მოიხსენიება ენა, რომლის საშუალებითაც ურთიერთობენ სხვადასხვა ერების წარმომადგენლები ერთმანეთთან. მაგალითად რუსული ენა დღემდე რჩება ლინგვა ფრანკად შუა აზიის ქვეყნებში, ან თუნდაც კავკასიაში, სუახილი კი – აფრიკის სამხრეთში.

დავანებოთ თავი შუა საუკუნეების ლინგვა ფრანკას და საფრანგეთს დავუბრუნდეთ. თავდაპირველად ამ სიტყვით იმ ადგილს მოიხსენიებდნენ, სადაც ვაჭარი თავის საქონელს ალაგებდა და იქვე ყიდდა. დღემდე შემორჩენილია ფრაზეოლოგიზმი fermer la boutique, რაც “კანტორის დახურვას” ნიშნავს. საუკუნეების მანძილზე ეს სიტყვა ერქვა ღვინის სარდაფს, მხატვრის ატელიეს, ექიმის პირად კაბინეტს, ადვოკატის კანტორას და თქვენ წარმოიდგინეთ და საროსკიპო სახლსაც კი. XVI საუკუნის ფრანგი მწერლები, უფრო შორსაც კი მიდიოდნენ და ვულკანის, იგივე ჰეფესტოტის სამჭედლოსაც ბუტიკს ეძახდნენ.

ბუტიკის თანამედროვე მნიშვნელობა XVII საუკუნეში ჩამოყალიბდა. თავდაპირველად ასე დაერქვა მაღაზიას, რომელიც სახლის პირველ სართულზე იყო განთავსებული, რომელსაც შემდეგ ვიტრინა დაუმატეს, სამოსი გამოკიდეს და ასე და ამგვარად იქცა ფრანგულ ენაში ჩვეულებრივი საწყობი მოდური და ძვირადღირებული მზა სამოსის მაღაზიად.

საინტერესოა ისიც, რომ აფთიაქისა და ბუტიკის მსგავსად კიდევ ერთი საწყობი გვაქვს ჩვენს ენაში “მაღაზიის” სახით, რომელიც ქართულში თურქული “მაღაზა”–დან წარმოსდგა, თუმცა თავად არაბული “მაჰზან”–იდან მომდინარეობს, რომლის მრავლობითი ფორმა “მაჰააზინ” არის. არაბულში “მაჰზან”–საც მსგავსი, საწყობის და სათავსის მნიშვნელობა აქვს. აქამდე მიკვირდა თუ რატომ ჰქვია ავტომატის მჭიდს რუსულში Магазин автомата, არადა ყველაფერი ძალიან მარტივად ყოფილა, Магазин автомата ტყვიების საწყობს ნიშნავს და მეტს არაფერს…