ლინგვისტუსის ბლოგი

სიტყვები, ენები, ისტორიები, წიგნები, შეკითხვები და სხვ.

Posts Tagged ‘წიგნები

ბიბლიოფილის საოცნებო წიგნების თარო

with 25 comments

აი, ეს წიგნის თარო მინდა. დავალაგებდი ჩემს “ხელშეუხებელ სექციას”, საიდანაც უცხო ან ნაცნობ პირებზე წიგნების თხოვება და გასხვისება მისი უდიდებულესობა, ლინგვისტუსის კანონმდებლობითაა აკრძალული. ჰოდა, ასი წლის შემდეგ ეს ჩინებული კონსტრუქცია, რომელიც იმედი მაქვს რომ მუხისგანაა გაკეთებული, საბოლოო დახმარებას და სამსახურს გამიწევდა. მისი დიზაინი უილიამ უორენმა შექმნა 2005 წელს და მას “Shelves for life” უწოდა. მათ, ვისაც აინტერესებს თუ რაში გამოიხატება ამ წიგნების თაროს უჩვეულოობა და რითი განსხვავდება ის, მისი მსგავსებისაგან, გადავდივართ ამ ბმულზე და ვნახულობთ, თუ რისი მიღება შეიძლება თუკი, თაროს დავშლით და ამ ნახაზებით ვიხელმძღვანელებთ.

Written by linguistuss

May 14, 2010 at 9:43 pm

პლატონის დიალოგი

with 25 comments

ეს ამბავი შარშან კიევში მოხდა, ბლოგერობა ახალი დაწყებული რომ მქონდა. სამსახურიდან Java EE–ს ტრენინგზე გაგვაგზავნეს თანამშრომლები, მათ შორის იყო პლატონ პლატონის ძე ჯ., რომელთან ერთადაც კიევში მომიწია ცხოვრება და ბოდიალი ორი კვირის განმავლობაში. პლატონს ერთი უცნაური თვისება ახასიათებს, ძალიან უყვარს თავისი სახელი. პრინციპში ამაში უჩვეულო არაფერია, უბრალოდ მას სხვებთან შედარებით, მაგალითად ჩემთან, გაუმართლა და ინტერკულტურული სახელის მატარებელია, რომელსაც შეიძლება ისეთ ადგილას გადაეყარო, სულ რომ არ ელოდები. მაგალითისთვის შუაგულ ხრეშჩატიკზე განლაგებული სათვალეების მაღაზია, “Platon optics”–იც კმარა. ჰოდა, ეს ჩვენი პლატონიც დადის და სადაც კი თავისი სახელის რაიმენაირ გამოვლინებას იპოვის – უღებს სურათებს, ყიდულობს სუვენირებს და ასე უნახავს შთამომავლობას.

კიევში არის ერთი ადგილი მეტრო პეტრივკას მიმდებარე ტერიტორიაზე, რომელსაც ყოველთვის ვსტუმრობ, როცა კიევში ვარ. საუბარი კიევის უზარმაზარ წიგნების ბაზრობაზე მაქვს. ეს მგონი ერთადერთი ადგილია, სადაც მე ონიომანი და ონიოფილი, ანუ შოპინგის მოყვარული ვხდები. პეტრივკას მე და პლატონი კიევში ვიზიტის მესამე დღეს ვესტუმრეთ. ორი ჩანთის გავსების შემდეგ, როცა მივხვდი, რომ მეტი წიგნის თრევას ფიზიკურად ვერ შევძლებდი, პლატონის მუჯლუგუნმა გამომაფხიზლა. თურმე კი არა სრული ერთი საათი ცდილობდა ჩემთვის რაღაცის კითხვას და მე ყურადღებას არ ვაქცევდი. “პლატონის წიგნების ყიდვა მინდაო” – ასე განაცხადა ბატონმა პლატონმა…

პლატონის მუჯლუგუნი ძალიან გამიკვირდა, ვინაიდან რაც მას ვიცნობ, მისი ფილოსოფიით დაინტერესება ჯერ არ შემინიშნავს. მის შესახებ მანამდე მხოლოდ ის ვიცოდი, რომ სულ სამი რამ აინტერესებს ამქვეყნად: 1) სამეგრელო და მეგრელები 2) პროგრამირება 3) ინგლისური ენა… ჰოდა, გამიკვირდა და ვკითხე, რად გინდა პლატონის “წიგნები” მეთქი, რაზედაც პლატონმა მომიგო, უნდა ვიყიდოო, პლატონის “წიგნები” ოჯახში უნდა იყოსო. ამდაგვარი რკინის არგუმენტის მოსმენის შემდეგ პლატონს ვუთხარი გამომყევი, წამოდი გაყიდინებ პლატონის დიალოგებს მეთქი და პეტრივკას წიგნების ბაზრობაზე ჩემს most favourite წიგნების დახლისკენ გავემართე.

ეს დახლი ერთადერთია მთელ ბაზრობაზე, სადაც დუგლას ჰოფშტადერის და რაიმონდ სმულიანის წიგნებს იყიდით, სადაც გამყიდველს დოჩანაშვილისეული ვასილ კეჟერაძის იერი დაჰკრავს, რომელთანაც საუბარი ერთი სიამოვნებაა. მას წიგნებზე გაუთავებლად შეუძლია ლაპარაკი, განსაკუთრებით თუ ეს წიგნები ფილოსოფიას და სამეცნიერო ლიტერატურას ეხება. ერთი სიტყვით მივადექით იმ კაცს და ვეუბნები პლატონის დიალოგები გვინდა მეთქი. რაზედაც წიგნის გამყიდველმა ბერეტი გაისწორა, სათვალე გაიკეთა და წიგნებისკენ შეტრიალდა, არ იყო გასული ორი წუთი რომ პლატონის დიალოგების სამი გამოცემა გადმოალაგა. ერთი ოთხტომეული, საბჭოეთში გამოცემული, მეორე – ორტომეული, ახალ დროებაში გამოცემული და ბოლო – ერთტომეული, სადაც პლატონის რჩეული დიალოგები იყო შესული. პლატონმა ეგრევე ერთტომეულს სტაცა ხელი და ფურცვლა დაიწყო…

სანამ პლატონი ერთტომეულს ფურცლავდა წიგნის გამყიდველმა ლექცია წამიკითხა თემაზე, თუ რითი განსხვავდება ორტომეულის ახალი გამოცემა ძველი ოთხტომეულისგან. გამარკვია ისეთ დეტალებში, რომლებიც არასოდეს მაინტერესებდა და არც დავინტერესდებოდი. არ გამორჩენია იმ დიალოგების აღნიშვნა, რომელთა ახალი თარგმანები შევიდა ახალ სრულ ორტომეულში. მეც ზრდილობის გულისთვის ავიღე ეს ორტომეული და ფურცვლა დავიწყე, ამასობაში გამყიდველმა ტიმეოსის და კრიტოსის გარჩევა დაიწყო. არ გამორჩენია ატლანტიდის ხსენებაც, რომ უცებ წიგნის გამყიდვლის მონოლოგი პლატონის ფრაზამ შუაზე გააპო, რომელიც ერთტომეულზე უთითებდა გამყიდველს, ხელში რომ ეჭირა: “А там нет картинок!”

უცებ, დუმილი ჩამოწვა, დაახლოებით ისეთი, გოგოლის “რევიზორის” ფინალში მუნჯი სცენა რომ არის. შემდეგ გამყიდველს შევხედე. მივხვდი, რომ მისი სიბრაზისგან მოღუშული სახე კარგს არაფერს გვიქადდა და პლატონს ვეუბნები წავედით მეთქი. პლატონმა არა, მოიცა ეს წიგნი უნდა ვიყიდოო. ფული გადაიხადა და წამოვედით. გზაში კი ვგრძნობდი გამყიდვლის მწველ მზერას, რომელიც უკან მოგვყვებოდა…

Written by linguistuss

July 9, 2009 at 5:58 pm